Connect with us

Srbija

NAROD JU JE VOLEO, ALI KRALJ NIJE: Najtragičnija srpska kraljica promenila veru i okončala život u manastiru, pomagala umetnike i žene

Published

on

Na današnji dan pre 79 godina u Parizu je preminula Natalija Obrenović, rođ. Natalija Petrovna Keško, srpska kneginja i kraljica, žena Milana Obrenovića i jedna od najtragičnijih kraljica u novijoj srpskoj istoriji.

Rođena je u u Firenci 1859.godine, u porodici bogatog ruskog spahije Petra Keška i njegove žene Pulherije Sturza, moldavske plemkinje. Bez oca je ostala sa šest godina, a majka joj je umrla kada je Natalija navršila petnaest godina. Posle majčine smrti Natalija je sa bratom i dve sestre ostala da živi u Rusiji. Završila je devojačku školu u internatu za ćerke aristokrata u Parizu.

NA PREPORUKU KRALJICE MAJKE: Natalija je postala kneginja, a potom i kraljica

Iako su postojali pregovori s ruskim dvorom da se knez Milan Obrenović oženi nekom ruskom princezom, on se 17. oktobra 1875. godine oženio Natalijom Keško, koju je upoznao u Beču, po preporuci i savetu svoje majke, rumunske princeze Marije Katardži Obrenović.

Mladi bračni par smatran je za najlepši vladarski par u Evropi toga doba, a Natalija je imala prilikom veridbe imala samo sedamnaest godina. Oni su se 17. oktobra venčali u Beogradu, a već naredne godine rođen je prestolonaslednik Aleksandar Obrenović, kasnije poslednjeg kralja Srbije iz dinastije Obrenovića (od 1889. do 1903).

OBRENOVIĆI NA DVORU: Kralj Milan i kraljica Natalija sa malim prestolonaslednikom Aleksandrom

Kneginja, a od 1882. kraljica Natalija rodila je i drugog sina Sergeja, koji je umro pet dana po rođenju.

Zbog Milanovog lagodnog života, odavanju kocki i neverstvima kralj i kraljica počeli su se udaljavati jedno od drugog. NJihovi karakteri bili su različiti, kao i odnos prema vladarskim obavezama. Naime, dok je kraljica bila odgovornija i čvršća, kralj je neretko pokazivao opušteniji odnos prema vlasti.

Takođe, kraljica Natalija bila je naklonjena Rusiji, a kralj Milan oslonac je tražio na strani Austrije. Brojne razmirice dovele su do toga da je 1887. godine kralj tražio da kraljica napusti Srbiju, uvidevši da mu ona može ugroziti položaj i politički uticaj. Dogovor je bio da kraljica ima pravo da leto provede u Srbiji, ali je potom morala da napusti zemlju na godinu dana.

Godine 1888, po Natalijinom povratku u Srbiju, kraljica Natalija i kralj Milan zvanično su se razveli, ali je taj razvod bio neregularan i kasnije je poništen. Kraljica se posle razlaza sa kraljem preselila u Bijaric u vilu „Sašino“. Tokom izgnanstva samo je povremeno viđala sina Aleksandra.

ZBOG NJE JE POSLE NAPUSTILA SRBIJU: Kraljica Natalija sa dvorskom damom Dragom Mašin

Pošto je kralj Milan abdicirao 1889. godine u korist svog maloletnog sina Aleksandra i napustio Srbiju, vratila se u zemlju. Iako je bila izuzetno popularna u narodu, bila je prisiljena da 1891. napusti Srbiju na pritisak dvorskih krugova. Kada je na vlast stupio kralj Aleksandar 1893. godine, odbila je da se vrati u Beograd, što čini tek dve godine kasnije, tj. 1895. godine. U zemlji je boravila samo kada u njoj nije bio kralj Milan. 

Posle ženidbe kralja Aleksandra nekadašnjom Natalijinom dvorskom damom Dragom Mašin 1900. godine duboko se razočarala, zauvek napustila Srbiju i godinu dana kasnije primila katoličku veru i zamonašila se u manastiru Berk sir Mer u Francuskoj, gde je živela do kraja života, gotovo pune četiri decenije.

Svesrdno je pomagala ženska društva i pokret za emancipaciju žena u Srbiji, bila pokrovitelj čuvene Više ženske škole u Beogradu, ali i mecena mnogih umetnika, slikara i pisaca, i angažovala se u pomoći ranjenicima i ratne siročadi iz srpskih oslobodilačkih ratova sa Turskom i Bugarskom.

VELIKI MECENA UMETNIKA, SLIKARA i PISACA: Kraljica Natalija na slici Uroša Predića

Kasnije, i pored zatiranja dinastije Obrenović i zločinačkog ubistva njenog sina Aleksandra i njegove žene kraljice Drage u Majskom prevratu 1903, iz Francuske je pomagala Srbiju u balkanskim ratovima i Prvom svetskom ratu. Bila je veliki dobrotvor i svoja imanja testamentom je zaveštala Beogradskom univerzitetu i manastirima i crkvama – zadužbinama Obrenovića.

Posle Drugog svetskog rata, međutim, njena bista je uklonjena iz aule Beogradskog univerziteta.

Pored Uspomena i obimne prepiske na francuskom, napisala je i pregršt aforizama i dve novele na spskom jeziku.

Sahranjena je na groblju u Lardiju, 40 kilometara od Pariza.

Izvor: Wikipedia, Knjiženstvo Foto: Wikimedia/Pinterest

Continue Reading
Advertisement
Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Advertisement