DA SE NE ZABORAVI: Kako je pre 29 godina zarobljeno i likvidirano 9 srpskih vojnika na Dinari!

Dokumentaciono informacioni centar “Veritas” objavio je danas saopštenje povodom godišnjice likvidacije devet pripadnika Srpske vojske Krajine (SVK) na Dinari.

Njihovo saopštenje vam prenosimo u celosti:

Devet pripadnika Srpske vojske Krajine (SVK), poznanika, komšija i rođaka, iz bukovičkih sela: Bratiškovaca, Ivoševaca, Velike Glave, Ervenika i Kistanja, 26. jula 1995. godine, na Dinari, na predjelu “Medeno brdo”, zarobili su pripadnici Hrvatskog vijeća odbrane (HVO) i Hrvatske vojske ( HV). Vezisti SVK “uhvatili” su razgovor na neprijatenjskoj strani koji potvrđuje da su svi živi zarobljeni.

Uskoro je krenula i hrvatska akcija “Oluja”, koja je dovela do pada RSK i egzodusa krajiških Srba i do mnogo novih žrtava, zbog čega je ova grupa sa Dinare pala u drugi plan.

U toku 1998. godine preko Komisije za nestala lica Herceg Bosne stiže vijest da su lovci na Dinari u jednoj vrtači, na predjelu “Medeno Brdo”, zahvaljujući činjenici što je to područje u međuvremenu bilo opožareno, uočili gomilu kostiju.

Uskoro su predstavnici Komisije za nestala lica Republike Srpske, sa kolegama iz komisije Herceg Bosne, otišli na izviđanje. Pošto je vrtača bila duboka, odlučili su da za izvlačenje kostiju na površinu angažuju helikopter. Uz pomoć helikoptera SFOR-a, kosti iz vrtače izvučene su 16. novembra 1998. i prebačene u Banjaluku. Iz ove vrtače izvučeno je 6 skeleta, dok su tri posmrtna ostatka vojnika iz ove grupe ekshumirana u aprilu 1996. iz masovne grobnice “Kamen” kod Glamoča.

Među kostima ekshumiranim iz vrtače na Medenom brdu identifikovani su posmrtni ostaci: Zdravka Vujka (1968), Milenka Radišića (1959), oba iz Velike Glave, Damira Manojlovića (1971) iz Ivoševaca, Milana Macure (1947) iz Kistanja, Ljubomira Urukala (1948) i Milorada Urukala (1951), oba iz Bratiškovaca, a iz masovne grobnice “Kamen”: Marinka Kovačevića (1962) i Vinka Kovačevića (1960), oba iz Ervenika i Željka Erakovića (1968) iz Bratiškovaca.

Iako su kosti bile opožarene, pronađeni su dokazi koji su identifikovali grupu. U to vrijeme još se u Republici Srpskoj nije radila identifikacija po DNK metodi, a klasičnim putem nisu se mogle kosti potpuno razdvojiti i odvojiti, pa su porodice odlučile da ih sahrane zajedno na Perduovom groblju u Banjaluci.

Pomenutoj devetorici boraca SVK, Udruženje Dalmatinaca u Banjaluci, na samom ulazu u Perduvovo groblje, 2004. godine podiglo je spomenik u obliku četverougaone mermerne crne ploče sa stilizovanim prvoslavnim krstom na vrhu, okomito postavljene na postolje, sa njihovim imenima.

Iako lokacija na kojoj su pronađeni njihovi posmrtni ostaci i povrede na pronađenim kostima kao i tragovi na odjeći, obući i opremi, na nesumnjiv način ukazuju da su ubijeni po zarobljavanju i bačeni u vrtaču, odnosno u masovnu grobnicu, s očitom namjerom da se likvidiraju kao pripadnici neprijateljske strane i zatru tragovi zločina, i iako su njihove ubice prekršile sve zakone i običaje ratovanja, što ih neosporno svrstava u prvorazredne ratne zločince, za ovaj zločin još niko nije odgovarao ni pred domaćim ni pred međunarodnim sudovima.