ZLOČIN BEZ KAZNE: Hrvatska vojska ubila i opljačkala 16 srpskih civila, 30 godina posle niko nije ni optužen za pokolj!

Dvadesetak dana po završetku hrvatske zločinačke akcije pod kodnim nazivom”Oluja” na zapadne delove RSК, koji su u to vreme bili i pod zaštitom UN a (sektori “Jug” i “Sever”), u selu Gošić, tada u opštini Кnin, 27. avgusta 1995. ubijeno je sedam meštana srpske nacionalnosti: Savo Borak (70), Vasilj Borak (68), Grozdana Borak (75), Marija Borak (81), Кosovka Borak (77), Milka Borak (75) i Dušan Borak (56). Prosečna starost žrtava je 70 godina.

Mesec dana kasnije, 28. septembra, gotovo dva meseca po završetku “Oluje”, u obližnjem selu Varivode, tada takođe u opštini Кnin, ubijeno je devet meštana takođe srpske nacionalnosti: Jovan Berić (75), Špiro Berić (55), Radivoj Berić (69), Marija Berić (69), Mirko Pokrajac (84), Dušan Dukić (59), Marko Berić (82), Milka Berić (67) i Jovan Berić (56).

Oko ili istog dana ubijen je i deseti meštanin Varivoda, Uglješa Ilijašević (54), čije telo je kasnije pronađeno i čijeg imena nema na spomeniku žrtvama toga sela.

Prosečna starost žrtava je 67 godina. Svi ubijeni u oba sela bili su civili a u tim selima, ni u vreme rata ni u vreme ubistava, nije bilo nikakvih ratnih aktivnosti. Ostali su zato što nisu hteli napustiti svoja ognjišta i što su povjerovali Tuđmanovim pozivima da svima koji nisu “okrvavili ruke” garantuje imovinsku i osobnu sigurnost. A svi su ubijeni vatrenim oružjem iz neposredne blizine u svojim dvorištima, na kućnim pragovima ili u kućama.

Hrvatska policija ih je, u nameri prikrivanja zločina, tajno pokopala na kninskom groblju pod oznakom “nepoznat” iako su znali njihov identitet. U proljeće 2001. njihova tela su, u grupi od 301 posmrtnog ostatka, koliko ih je ukupno bilo pokopano na Кninskom groblju, svi iz vremena “Oluje” i “postoluje”, ekshumirali haški istražioci. Porodice su ih identifikovale 2002. a sahranjeni su u rodnim selima, gde su im opština Кistanje i Srpsko narodno veće podigli spomenike, koji su do sada više puta bili skrnavljeni.

Ova ubistva su, pod pritiskom međunarodne zajednice i organizacija za zaštitu ljudskih prava, relativno brzo procesuirana, tako da je Župansko državno tužilaštvo u Zadru već 1996. podiglo optužnicu protiv šestorice bivših hrvatskih vojnika (Nikola Rašić, Ivan Jakovljević, Pero Perković, Ivica Petrić, Zlatko Ladović i Nediljko Mijić) zbog krivičnog dela ubistva iz koristoljublja. Iste godine Županijski sud u Zadru, iako su četvorica optuženika u istrazi priznali počinjenje dela, oslobađa ih optužbe u nedostatku dokaza. Vrhovni sud RH je ukinuo prvostepenu oslobađajuću presudu i slučaj vratio na ponovno suđenje.

Tokom ponovljenog suđenja pred Županijskim sudom u Šibeniku, zastupnik optužbe je 13. februara 2002. odustao od optužnice protiv svih optuženika uz obrazloženje da su došli do saznanja ko su potencijalni počinioci ubistava u Varivodama i Gošiću, najavivši novu istragu.

Međutim, ni 30 godina od zločina, nema ni optuženih ni osuđenih za ubistva civila u Varivodama i Gošiću, kao ni za mnoga druga ubistva srpskih civila u “postolujnim” vremenima u susednim selima.

Po popisu stanovništva u RH iz 1991, u Gošiću je živjelo 107 žitelja: 106 Srba i jedan “ostali”. Po istom popisu u Varivodama je živjelo 477 žitelja: 472 Srbina, dva Jugoslovena, jedan Hrvat i dvoje “ostalih”. Po popisu stanovništva u RH iz 2021, u Gošiću je živio 21 žitelj, a u Varivodama 61, bez podataka o nacionalnoj pripadnosti. U Gošiću nema niko mlađi od 40, dok ih je četvoro mlađih od 65 godina.

U Varivodama nema niko mlađi od 25 godina, dok ih je 31 mlađe od 65, od čega je samo četvoro mlađih od 40 godina.