SRPSKI SVETAC O KOME SE NE GOVORI: Dvostruki doktor nauka sa Sorbone otišao u monahe, komunisti ga ubili jer je delio molitvu “Oče naš”!

Dvostruki doktor nauka sa Univerzitet Sorbona i Univerzitet u Monpeljeu, nekadašnji ambasador Kraljevina Jugoslavija u Parizu i ugledni intelektualac Radoje Arsović odrekao se sveta na vrhuncu karijere, zamonašio i kasnije postao svetitelj Srpska pravoslavna crkva.

Zamonašio se pred Drugi svetski rat i bio monah u Manastir Žiča, služeći kao desna ruka Nikolaj Velimirović, poznatog kao Sveti vladika Nikolaj Ohridski i Žički.

O njemu danas malo Srba uopšte zna, iako je reč o još jednom srpskom svetitelju.

Rođen je 1894. godine u selu Kušići kod Ivanjica. Osnovnu i srednju školu završio je u Srbiji, a potom je u Francuskoj dva puta doktorirao – filozofiju na Sorboni i pravo na Univerzitetu u Monpeljeu.

Radio je u diplomatskoj službi Kraljevine Jugoslavije u Francuskoj, a 1929. godine imenovan je za ambasadora u Parizu. U zemlju se vratio 1937. godine, kada je preveo knjigu „Žitije svetih devojaka“.

Nakon pravoslavnog Bogomoljačkog sabora u Vrnjačka Banja, pod vođstvom vladike Nikolaja, odlučuje da napusti diplomatsku službu. Odlazi prvo u Ohrid, a zatim u Bitolj, gde je služio uz vladiku Nikolaja.

Zamonašio se u Bitolju 1938. godine i dobio monaško ime Jakov. Tako je intelektualac sa dva doktorata i visokim društvenim položajem odlučio da se odrekne sveta i ostatak života provede kao monah u strogom podvižništvu. Sa vladikom Nikolajem prelazi u monaško bratstvo manastira Žiča, kao sabrat. U leto 1941. boravio je i u Manastir Ljubostinja, gde je episkop Nikolaj bio interniran.

Po povratku iz Ohrida uređivao je pred Drugi svetski rat časopise „Pismo“ i „Misionar“ u Kragujevac. Sa koferom punim knjiga pešačio je između Čačak i Kraljevo, gde je misionario i propovedao. Bio je ćutljiv, smeran, smiren i prozorljiv. Govorio je o predstojećem nemačkom bombardovanju Beograd i stradanju srpskog naroda.

Stanovnici Kraljeva pamtili su ga po tome što je pred rat išao ulicama grada vodeći volove upregnute u jaram i upozoravajući narod da mu predstoji ropstvo.

Tokom Drugog svetskog rata propovedao je u beogradskim crkvama, a kada mu je to bilo zabranjeno nastavio je da govori po gimnazijama i školama.

Prebijen je na smrt 1946. godine od strane komunističkih vlasti, nakon što je na železničkoj stanici u Požarevac podelio 8.000 primeraka molitve „Oče naš“. Od posledica batinanja ubrzo je mučenički preminuo, pošto su ga komunističke vlasti prethodno zatvorile i mučile kako bi se odrekao svojih verskih uverenja.

Kao Jakov Novi Tumanski proglašen je svetiteljem, a Srpska pravoslavna crkva ga proslavlja 21. avgusta svake godine.