Proteklog vikenda u porti crkve Svetog Save u Merilvilu, u američkoj državi Indijani, održan je tradicionalni Srpski Festival, kome je ove godine prisustvovalo preko 10 hiljada gostiju, Srba, ali i njihovih gostiju, Makedonaca, Amerikanaca i ljudi poreklom bukvalno sa svih kontinenata.

Među njima se našao i mitropolit srednjezapadnoamerički i novogračanički Longin, koga su u nedelju dočekali njegovi domaćini, paroh crkve Svetog Save Marko Matić i predsednik crkvenog Folklornog ansambla i jedan od organizatora festivala, Miloš Drljević.

Tokom tri dana festivala posetioci su mogli da uživaju u srpskom fokloru, muzici i naravno specijalitetima domaće kuhinje za koje su bile zadužene vredne domaćice i domaćini, a među kojima je bila i čuvena jagnjetina sa ražnja, po kojoj je ovaj festival čuven. Ove godine „otišlo“ je rekordnih 110 jaganjaca, i do nedelju u podne već je sve bilo razgrabljeno, tako da organizatori za sledeću godinu planiraju da „podignu lestvicu“ na 150 komada.

U sklopu manifestacije organizovani su fudbalski i golf turnir, a najboljima su uručene prigodne nagrade. U crkvenom muzeju mogli ste da vidite i izložbu pod nazivom „Putovanje imigranata – priče o borbi, odlučnosti i uspehu i onima koji su pomogli na tom putu„, a otac Marko se potrudio da svim zainteresovanim pripovedi istorijat parohije i ove predivne crkve izgrađene u vizantijskom stilu 1991.godine, u specijalnim turama koje su organizovane sva tri dana festivala.

Oni najmlađi su mogli da učestvuju u organizovanim sportskim aktivnostima i igrama za decu, a za one najstarije bila su obezbeđena počasna mesta u hladovini i sali, u skladu sa njihovim godinama.

U ZDRAVOM TELU ZDRAV DUH: Malim fudbalskim šampionima medalje je uručila Rada Vojnović Bilbija

Za muzički deo programa bili su zaduženi orkestri „Dunav“, „Prazna flaša“, bend „Nešo, Dijana i Marko“, kao i „Orkestar Srbija“ koji je specijalno za ovu priliku doputovao iz Feniksa.

Gosti festivala su na obližnjim štandovima mogli da pazare i pravoslavne relikvije, ikone, brojanice, kandila, ali i majice, kačkete i ostale lepo dizajnirane i originalne odevne artikle iz bogatog asortimana Srpske prodavnice Čikago. (Proizvode možete naći i na ovom linku)

Najzanimljivije je bilo videti kada se u kolo ispod šatre uhvate pripadnici četvrte i pete generacije Srba iz ovog dela Amerike koji, iako ne govore srpskim jezikom, čuvaju stare običaje a na umeću bi mogli da im pozavide i mnogi folkorni ansambli iz matice Srbije i sa Balkana.

Inače, parohija crkve Svetog save u Merilvilu je sastavljena upravo od pomenutih potomaka prvih Srba koji su naseljavali ove prostore krajem 19. i početkom 20.veka, uglavnom radnika u lokalnim čeličanama u gradiću Geriju, gde se svojevremeno nalazila i izvorna crkva Svetog Save, zatim naslednika tzv. ratne i poratne emigracije, mahom četničkih i monarhističkih porodica koje su pristigle posle 1945.godine, te poslednjeg talasa emigracije koji je usledio nakon ratova na prostorima bivše jugoslavije 1990-tih godina, uglavnom iz Bosne i Hercegovine, Krajine i Dalmacije.

I valja reći i istaći da, iako su u Ameriku došli različitim povodima u razmaku od 100 godina, ove tri grupe srpske emigracije savršeno sarađuju i dišu „jednim plućima“, a ovaj festival je bio još jedna prilika da se uverimo u to.

Imali smo prilike i da upoznamo Stefana Mileusnića, mladića poreklom iz Like koji je druga generacija Srba rođena u Americi. Iako njegov otac ne govori srpski, Stevo se zainatio i odlučio da ga nauči. i naučio, pomoću interneta. Na isti način je savladao i tradicionalni srpski instrument, trubu, a mi reporter Serbian Timesa je imao to zadovoljstvo da ga čuje kako svira. (Veliki intervju sa Stefanom Mileusnićem čitajte uskoro na Serbian Times.)

Poslednjeg dana Serb Festa, u nedelju, izvlačena je i Lutrija, a najviše pažnje izazvala je glavna nagrada od 15,000 dolara, uz nekoliko malo skromnijih, ali takođe veoma vrednih novčanih premija.

Ovogodišnji festival pri crkvi Svetog save u Merilvilu je opravdao titulu jednog od najbolje organizovanih i najvećih festivala Srba u ovom delu Amerike, što i ne čudi s obzirom na decenije iskustva i tradicije koja seže generacijama unazad.

Vidimo se dogodine!

Tekst: Antonije Kovačević Foto: Christopher Kosovich, Antonije Kovačević