PISMO KOJE JE UZDRMALO REGION: Vukašin Milićević je izbačen iz crkve i Bogoslovije zato što nije pristao da SPC bude komesarijat SNS!

Teolog i bivši docent Pravoslavnog bogoslovskog fakulteta Univerziteta u Beogradu Vukašin Milićević saslušan je u avgustu ove godine pred Crkvenim sudom Arhiepiskopije beogradsko-karlovačke, kojim je predsedavao patrijarh Srpske pravoslavne crkve Porfirije.

Nakon saslušanja Vukašin Milićević je izjavio da neće biti stvarnog suđenja pred Crkvenim sudom, već da je sve stvar predstave, kao i da će SPC verovatno ići na to da ga formalno liši sveštenstva, a potom isključi iz crkvene zajednice.

Predstava je danas završena, tako što je Milićević praktično izbačen iz SPC, o čemu je dobio i pismeno saopštenje, potpisano rukom pomenutog patrijarha.

Tim povodom se otvorenim pismom javnosti oglasio Vuk Bačanović, novinar i bivši dopisnik Serbian Times iz Sarajeva, koji je pre nekoliko godina i sam bio prognan iz rodnog grada. Njegovo pismo prenosimo u celosti:

“Vukašin Milićević je moj prijatelj. To je jednostavna rečenica, ali danas traži malo pažnje, jer se izgovara u vremenu u kojem se riječi troše brže nego ljudi, a ljudske mjere lako zamjenjuju povišeni tonovi i sniženi kriteriji. Ipak, postoje trenuci kada je treba reći tiho i jasno, bez potrebe da se dodatno objašnjava.

Mogu o njemu svjedočiti bez pretjerivanja: bio je i ostao dobar sveštenik, brižan otac četvero djece, pouzdan brat i prijatelj. Kod njega empatija nije osobina kojom se neko hvali, nego unutrašnja navika, gotovo prirodan poredak stvari. Takvi ljudi ne traže pažnju, ali je zadrže, ne nameću se, ali ostaju. I baš zato, u vremenima kada se čovjek često mjeri po moućnosti iskorištavanja, njihovo postojanje ima tihu, ali postojanu težinu.

PISMO PRIJATELJU: Vuk Bačanović

I baš takvog čovjeka je danas, hladnim potpisom i toplom ravnodušnošću, otuđena crkvena administracija Srpske pravoslavne crkve, predvođena Porfirijem Perićem, kroz jedan pažljivo montirani proces – ekskomunicirala. Da, ekskomunicirala. Riječ teška, starinska, srednjovjekovna ali sada pretočena u eru digitalnih saopštenja i institucionalne bešćutnosti.

A zašto? Zato što Vukašin nije pristao na to da Crkva bude pomoćni organ režima, svojevrsni komesarijat za religijska pitanja Srpske napredne stranke. Nije se uklopio u pravilnik poslušnosti. Nije znao da šuti.

Paradoks, međutim, nije ni nov ni slučajan. Dok se Vukašin izbacuje iz Crkve, oko vrata osvjedočenog ratnog huškača i pedofila Vasilija Kačavende i dalje visi orden SPC. I ne samo njegovog. Ordenje se, poput kakvog crkvenog nakita, ljulja i oko vratova ratnih zločinaca, koljača, ubica, silovatelja, kriminalaca i ostalog društvenog taloga koji se, igrom istorije i blagoslova, uspio sakriti iza mantije ili u režimsku piramidu ucjena.

PROGON: Vukašin Milićević više nije sveštenik SPC niti docent Bogoslovije u Beogradu

Za ilustraciju: u SPC možete biti klirik – čak i episkop – koji koristi usluge lanaca dječje prostitucije i za to, umjesto kazne, dobijete orden. Možete izjednačiti „povratak“ psihopatskom masovnom ubici i ratnom zločincu Pavlu Đurišiću s „povratkom Bogu“ i za tu morbidnu teološku akrobatiku biti nagrađeni mjestom u Sinodu, uz svečani prenos propovijedi na zvaničnom sajtu SPC, kao da je riječ o kakvom liturgijskom „aminu“. Možete slagati da ste autor knjige koja vam treba za akademsko zvanje, i dalje bez smetnji biti profesor i patrijarhov đakon. I to je samo vrh ledenog brijega.

U pojednostavljenoj verziji: ako ste poslušni crkvenoj administraciji koja je poslušna zločinačkoj kolonijalnoj upravi u Beogradu, možete silovati djecu, širiti mržnju, falsifikovati i krivotvoriti – a svi će se praviti da se ništa nije dogodilo. Štoviše, što ste gori, to ste bolji, što u savremenom političkom, ali i crkvenom pojmovniku, znači ucjenjiviji.

Ali ako ste Vukašin Milićević, koji je sve suprotno od toga – onda slijedi vječno prokletstvo, u formi ekskomunikacije. Zato neka ostane zabilježeno: ja sam na strani svog prijatelja, čovjeka Vukašina Milićevića. Ovaj čin ne priznajem, naročito jer dolazi od administracije koja je svojim kriminalnim nepočinstvima, blasfemijama i jeresi odavno ekskomunicirala samu sebe. Svaki njihov potez ove vrste unaprijed je ništavan.

OGNJEM, MAČEM I SVEĆAMA: Porfirije predsedavao Sudom koji je raščinio Milićevića

Prema tome, „ekskomunikacija“ koja dolazi od njih može biti samo jedno: najveće moguće priznanje. Priznanje da još uvijek postoji čovjek koji ne učestvuje u udruženom zločinačkom poduhvatu kidnapovanja Crkve radi izgradnje anticrkve, koji se ne uklapa u njihov klijentislitičko-poslušnički raspored radnih mjesta, birokratija i unaprijed napisanih presuda spremnih na potpis. Priznanje da u tom svijetu obogotvorenog partijskog pravilnika i dekorativne pobožnosti još uvijek ima nekoga ko pamti da se vjera ne prima rješenjem, niti se gubi potpisom nadležnog inkvizitora.

U ovom svijetu rijetke su istinske pohvale, ali nijedna nije jasnija od one kada vas se odreknu oni koji su se odavno odrekli svega onoga oko čega se još samo prividno okupljaju.”, kaže na kraju u svom pismu novinar iz Sarajeva Vuk Bačanović.

Autor: Vuk Bačanović /Serbian Times Foto: Privatna arhiva