MIR PRONAŠAO U PRAVOSLAVLJU I MIRISU TAMJANA: Slavni američki fudbaler se krstio u srpskoj crkvi u Nešvilu! (FOTO)

Slavni fudbaler Dezmond Armstrong i njegova porodica krstili su se u Hramu Svete Petke u Nešvilu, gde još 15 Amerikanaca trenutno prolazi kroz period katiheze za ulazak.

Dezmond Armstrong se upisao u svetsku sportsku istoriju kao prvi Afroamerikanac koji je zaigrao na Svetskom prvenstvu u fudbalu za reprezentaciju SAD, i to u Italiji 1990. godine. Stameni defanzivac nacionalni dres nosio je 81 put u periodu od 1987. do 1994. godine. A danas…

Danas svoj najveći mir pronalazi u mirisu tamjana i pravoslavnom pojanju u srpskoj crkvi Svete Petke u Nešvilu, gde je nedavno primio svetu tajnu krštenja sa suprugom i najmlađom ćerkom.

Snažni duhovni preporod

Postao je punopravni član Srpske pravoslavne crkve u Eparhiji novogračaničko-srednjozapadnoameričkoj pod omoforom mitropolita Longina. Čuveni fudbaler deo je jednog tihog, ali snažnog duhovnog preporoda o kojem za Kurir govori sveštenik Bojan Banović, paroh Hrama Svete Petke u Nešvilu.

-Trenutno petnaest Amerikanaca prolazi kroz period katiheze i duhovne pripreme za ulazak u pravoslavnu veru i sveto krštenje – ističe otac Bojan, koji u ovoj parohiji služi od septembra 2022.

Dezmond, njegova supruga i ćerka primili su pravoslavlje

Crkva Svete Petke osnovana je 2003. Bogosluženja su se u početku obavljala u grčkoj crkvi, dok 2013. nije kupljen sadašnji hram.

-U martu sam krstio porodicu Armstrong. Dezmond, njegova supruga i najmlađa ćerka postali su punopravni članovi naše crkve. Još uvek nisu uzeli krsnu slavu, ali polako rastu u veri i upoznaju lepotu pravoslavne tradicije.

Tokom prošle godine u parohiji je kršteno četvoro Amerikanaca. Iako zajednica nije velika, poznata je po slozi i toplini.

-Ova crkva je od početka imala dobre temelje. Čine je naši ljudi koji su nakon ratnih godina došli u Ameriku, ali koji su sačuvali veru, gostoprimstvo i otvoreno srce. Svakoga dočekuju s ljubavlju. Naša zajednica funkcioniše kao jedna velika porodica – kaže ponosno paroh.

Jug Amerike, poznat kao „biblijski pojas“, naseljavaju uglavnom pobožni i konzervativni ljudi, kojima pravoslavlje često postaje utočište od ubrzanog i površnog modernog načina života.

-U vremenu kada se prave vrednosti sve više potiskuju, mnogi ljudi traže povratak izvoru. Počinju da istražuju istoriju hrišćanske crkve i kroz to dolaze do pravoslavlja, jer prepoznaju njegov kontinuitet i autentičnost. Zanimljivo je da u tome veliku ulogu imaju i društvene mreže – podkasti, predavanja i kratki video-snimci o pravoslavlju – objašnjava otac Bojan.

U crkvi se, osim Srba, okupljaju i Rusi, Ukrajinci, Bugari i drugi pravoslavni narodi. Bogosluženja su na engleskom, crkvenoslovenskom i srpskom jeziku, dok paroh besedi i na srpskom i na engleskom. Posebnu lepotu službi daje crkveni hor, koji vodi Grk iz Australije čija je supruga poreklom iz Beograda.

-Mnogim Amerikancima je u početku neobično kada prvi put vide ikone i dožive pravoslavno bogosluženje. Ali vrlo brzo kažu da su pronašli mir i da im je utoljena žeđ duše. Često govore da se osećaju kao kod kuće. Najdublji utisak na njih ostavljaju liturgija, naše pojanje i miris tamjana. Neki čak kažu da imaju osećaj kao da su na nebu. Privlače ih dubina molitve, unutrašnji mir i osećaj neprekinutog kontinuiteta s ranom crkvom.

Period ozbiljne duhovne pripreme

Put prelaska u pravoslavlje nije ni brz ni jednostavan.

-Od trenutka kada izraze želju da postanu pravoslavni hrišćani, započinje period ozbiljne duhovne pripreme, koji obično traje najmanje godinu dana. Tokom tog vremena nad njima se čitaju molitve za oglašene, redovno učestvuju u bogosluženjima, pohađaju časove veronauke i kroz lične razgovore postepeno upoznaju veru, bogoslužbeni život i duhovni smisao pripadanja crkvi. To je put postepenog sazrevanja, na kojem ne upoznaju samo učenje pravoslavlja već ga polako počinju i da žive.

Ključnu ulogu u prihvatanju novih vernika imaju upravo Srbi iz parohije.

-Veoma je važno da ljudi koji dođu osete ljubav, toplinu i srdačnost doma. Da vide zajednicu u kojoj mogu pronaći svoje mesto. Bez otvorenog srca naših ljudi, mnogi stranci ne bi mogli da osete taj prostor u kom se njihova duša susreće s Bogom. Pravoslavlje se najdublje doživljava srcem i dušom – ističe otac Bojan.