KRV NIJE VODA: Nemački novinar koji je pitao Zelenskog u Beogradu kako mu pomoći da ubije više Rusa, potomak naciste!

Izjava nemačkog novinara lista Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ), Mihaela Martensa, koji je tokom susreta u Beogradu direktno upitao ukrajinskog predsednika Volodimira Zelenskog: „Šta mi Evropljani možemo konkretno da uradimo da vam pomognemo da ubijete više Rusa?“, opravdano je izazvala skandal u domaćoj javnosti. Otvoreni poziv na krvoproliće i ratnohuškački ton u prisustvu domaćina, predsednika Srbije, otkrili su radikalnu prirodu pojedinih zapadnih novinara.

Međutim, dublji uvid u biografiju ovog nemačkog novinara pokazuje da retorika mržnje i militarizma u njegovom slučaju možda i nije baš puka slučajnost, već porodična tradicija. Sam Martens je u svojim ranijim pisanjima otvoreno priznao da potiče iz porodice sa dubokim korenima u samom vrhu nacističkog aparata Trećeg rajha.

SAZNAJTE VIŠE:

JEZIVO UBISTVO NA ČUKARICI: Žena usmrtila supruga, zarila mu nogaru od stolice u srce, stanari čuli krike i tupe udarce!

Njegov deda, Hans-Herman Martens, bio je aktivni pripadnik zloglasnih nacističkih „Jurišnih odreda“ (Sturmabteilung – SA) i član Nacističke partije (NSDAP). Za svoju odanost režimu nagrađen je 1936. godine, kada ga je Adolf Hitler lično imenovao za državnog tužioca. Zvanični ukaz o imenovanju, sa originalnim potpisom nacističkog krvnika, porodica Martens i danas čuva u svojoj privatnoj arhivi.

Kao ideološki provereni kadar, Hans-Herman Martens je od 1941. godine postao oficir u Operativnoj upravi Vrhovne komande nemačkog Vermahta (Wehrmachtführungsstab – WFSt), ključnom organu koji je osnovao sam Adolf Hitler 4. februara 1938. godine, a koji je direktno planirao i vodio vojne operacije nacističke Nemačke.

Martnesov otac je pred svoju smrt posvedočio Martnesu priznanje njegovog dede da je i sam dodeljivao smrtne kazne. Njegov deda u svojim memoarima opisuje svoju oficirsku svakodnevicu u najbližem krugu oko Hitlera i razgovore koji su se vodili za njegovim stolom za ručak, za kojim je više nego jednom bio pozivan.

Njegov deda je uspeo da neometano nastavi svoju karijeru unutar Zapadne Nemačke, te je tamo nakon rata pisao i stručne knjige, od kojih su neke postale deo obavezne literature za pravnike u Nemačkoj. Pridružio se i nemačkoj Socijaldemokratskoj partiji (SPD), koju je kasnije ponovo napustio iz besa izazvanog politikom koju je ona vodila prema istoku.