Većina parohijana crkve Svetog Save u Klivlendu (Parma) i današnju je liturgiju provela ne u crkvi, nego na ulici! Policija im, po nalogu vladike istočnoameričkog Irineja, nije dozvolila da na crkvenom imanju protestvuju zbog, kako oni smatraju, nepravedne i nekanonske smene oca Dragoslava Kosića, pa su protest održali na magistrali, preko puta hrama.
Oni poručuju da ih ni zima ni sneg neće sprečiti da nastave sa demonstracijama svake nedelje dokle god ne reaguju vladika Irinej, ili patrijarh Porfirije, ili Sveti Sinod, kojima su poslali pisma u kojima traže i mole za rešenje problema.
NE ODUSTAJU: Pobunjeni parohijani crkve Svetog Save u Klivlendu
Parohijani smatraju da je odluka o smeni oca Dragoslava donesena neargumentovano i pobijaju navode vladike da je crkva za vreme liturgija prazna, da vernici prelaze u druge parohije i druge koje je ovaj naveo u pismu kojim im se nedavno obratio, a u kome optužuje Kosića da je svojim činjenjem i nečinjenjem doprineo takvom stanju u parohiji.
Tenzije je dodatno podgrejalo redovno pojavljivanje jakih policijskih snaga u vreme bogosluženja nedeljom, koje su prošle nedelje po nalogu vladike tražile od demonstranata da se udalje sa crkvenog imanja i iz parohije u koju mnogi od njih već decenijama ulažu svoj novac, vreme i trud.
I to nije kraj…Nekima su u međuvremenu stigle i sudske zabrane prilaska, a vrhunac je bio razvaljivanje ulaza u parohijski dom i menjanje brava na vratima objekta u kome i dalje žive sveštenik Kosić, njegova supruga i četvoro dece.
Slučaj sveštenika Kosića, međutim, nije i prvi koji je vladika Irinej od svog nameštenja 2016.godine imao sa duhovnicima u Eparhiji istočnoameričkoj, naročito onima koje je pre njegovog dolaska postavio prethodni vladika Mitrofan, o čemu je Serbian Times već pisao u tekstu koji možete pročitati na LINKU ISPOD…
U međuvremenu se našoj redakciji javio još jedan…
Vladislav Radujković je sveštenik rodom iz Banja Luke, potekao u svešteničkoj porodici. U Beogradu je završio Bogosloviju i Bogoslovski fakultet, a u Banjoj Luci magistrirao na odseku Komunikologija, na temi: Odnos SPC sa javnošću.
-U Banjoj Luci sam bio đakon Saborne crkve oko 8 godina, a jednu godinu sam bio i parohijski sveštenik. Predstavljao sam Crkvu u medijima, kako elektronskim, tako i štampanim, predavao vjeronauku i bio osnivač i Generalni sekretar Svetosavske omladinske zajednice eparhije banjalučke. Osnivač sam Svetosavskog kulturnog kluba u Banjoj Luci, koji je organizovao nebrojene naučne i duhovne tribine, promocije knjiga, izložbe… Bio sam više od 10 godina učesnik mnogih koncerata i takmičenja kao solista SPD „Jedinstvo“ – jednog od najnagrađivanijih naših horova. Napisao sam i nekoliko knjiga, od kojih je moj roman „Moja braća David i Golijat“ doživio dva izdanja. Ikone koje sam naslikao nalaze se u mnogim hramovima i domovima na više kontinenata, kaže on na početku razgovora za Serbian Times, pa nastavlja:
-Zbog bolesti mojih kćerki, porodično smo preselili u SAD, gdje sam oko 5 godina službovao u Sabornoj crkvi Svetog Save u Njujorku. Zatim sam prešao u Paterson (New Jersey), gdje me je zatekla vijest o požaru u crkvi u Njujorku. Zbog toga me vladika Mitrofan premješta ponovo u Njujork, gdje dolazim zajedno sa ocem Živojinom Jakovljevićem. Uskoro je došlo do smjene episkopa i Irinej dolazi u Njujork 02. oktobra 2016.
„OVU CRKVU VIŠE NE OSEĆAM KAO SVOJU“: Sveštenik Vladislav Radujković
Već prvog dana Radujkovića je sačekalo neprijatno iznenađenje…
-Istog dana mi je saopštio da ne mogu ostati paroh njujorški, zbog „finansijskih razloga“. Kada su se parohijani organizovali da sakupe novac za moju platu i osiguranje, zaprijećeno mi je crkvenim sudom i raščinjenjem, jer „dižem narod protiv episkopa“. Narednih nekoliko mjeseci bio sam bez parohije, a protivno Ustavu SPC, jer nisam naznačen na drugu parohiju. Najstrašnije, u svemu tome, je što episkop službenim aktom meni i porodici oduzima Ustavom SPC zagarantavano zdravstveno osiguranje. Moja djeca su neurološki bolesnici i ni jedan dan ne smiju da preskoče terapiju, ističe naš sagovornik.
On je ipak iskazao želju da razgovara sa vladikom, u nameri da mu objasni svoju situaciju…
-Kada sam pokušao – odbijen sam, a iz imejla sam saznao da treba da pređem u neku parohiju u Pensilvaniji. Kada sam, napokon, dobio priliku da ga vidim i lično objasnim situaciju oko bolesti djece i programa kojeg su dobili od države Njujork, rekao mi je:
„To nije moj problem.“
A kada sam zatražio da samo služim svetu liturgiju u crkvi Svetog Save u Njujorku, a da ću naći drugi posao, rečeno mi je: „To ne dolazi u obzir“. Tada je postalo jasno da razlog nisu „finansije parohije“, nego da moram biti udaljen iz Njujorka. Tačnije: sa crkvenog gradilišta na kojem upravo počinju ozbiljne mahinacije. Zbog istih je, kasnije, i Živojin bio uklonjen. Zanimljivo je da je umjesto nas dvojice postavljen Milan Dragović koji je parohiju koštao više nego nas dvojica zajedno. I tada se narod organizovao u proteste i dalje se razvija već poznata istorija te parohije.
Na kraju, Radujković ipak dobija parohiju nedaleko od Njujorka, u Nju Džersiju…
-Iz te parohije (Elizabeth, NJ) uklonjen sam u julu 2020. g. Povod je bio moj incident sa, sada već bivšom, suprugom. Incident, koji sam javno ispovijedio i Irineju i parohijanima i svima koje znam, naduvan je do „epskih proporcija“. Od tada više nisam parohijski sveštenik. Obzirom da ni to nije bilo dovoljno za crkveno-sudski proces i drakonske kazne, nadodate su najstrašnije klevete. Naručene su lažne izjave od ljudi koji ne pripadaju toj parohiji, pa čak ni pravoslavnoj vjeri. A najteže mi je palo što su tim klevetama pridodate i lažne izjave sveštenika, koji je postavljen umjesto mene u tu parohiju, priseća se Vladislav Radujković kroz šta je sve prolazio-
– Ustav SPC je u tom smislu jasan: Svešteniku koji je optužen za nešto zbog čega mu se izriče zabrana služenja mora se suditi u roku od mjesec dana. Ja sam, sve ukupno, bio pod zabranom služenja i zabranom pričešća više od 4 godine! Prva presuda eparhijskog suda stigla je nakon godinu dana. Bez optužnice, bez prava na odbranu, bez ikakvog sudskog procesa. Na moju žalbu, Veliki crkveni sud u Beogradu poništio je tu presudu, jer pravilnikom propisanog suđenja nije bilo.
-Druga presuda došla je nakon još godinu dana i bila je ista kao prethodna. I drugu presudu je poništio Veliki crkveni sud iz Beograda. Uz sve to, oduzeto mi je pravo na Ustavom SPC zagarantovanih pola plate i penziono osiguranje, dok traje proces (a zdravsteno i socijano odavno već nemam). Obraćao sam se više puta patrijarhu i Sinodu, tražeći pravdu. Doduše, dobio sam kopije 4 pisma koje je Sinod poslao Irineju, ali on je ignorisao svaki od tih službenih akata i odbijao poslušnost, bez ikakvih posljedica. Tek kada sam podnio tužbu u Department of Labor, (svjetovni sud) stigao je i peti akt Sinod-a da se sva zaostala primanja moraju isplatiti. I tek tada je eparhijski finansijski sekretarijat isplatio dugovanja – iz veoma sumnjivih pozajmica u koje se eparhija upustila, a o kojima ste i Vi pisali, kaže on.
Međutim, na njegovu žalost, crkveno-sudski proces stajao je u mjestu više od 4 godine.
-Kada sam Sinodu dostavio molbu da, po službenoj dužnosti, izuzme iz mog slučaja crkveni sud Eparhije istočno-američke kao pristrasan i da Veliki crkveni sud preuzme moj slučaj, zavladala je panika u Beogradu. Moj telefon se usijao tih dana od poziva i nagovaranja da odem kod Irineja i da se „dogovorimo“. Iako nisam pristajao ni na kakav dogovor, na kraju mi je bilo muka od višegodišnjeg besmisla. I pristao sam, pred Vaskrs 2024., da odem na taj razgovor. Tada sam dobio dokument („Mirno pismo“) u kojem stoji da nisam ni pod kakvim sudskim procesima i da sam slobodan da služim. Ali, nema parohije, nema nikakve službe u Crkvi, još manje bilo kakvih primanja, od kojih treba da živimo ja i moja djeca. Ono što ne piše u tom pismu, a što sam saznao naknadno, jeste da ne mogu da služim ni u jednoj drugoj crkvi ove eparhije, osim jedne.
Radujković je nakon toga uputio molbu patrijarhu Porfiriju da povremeno služi u crkvi Svetog Save u Njujorku.
-Patrijarh je, prije nekoliko godina, oduzeo tu parohiju od eparhije istočno-američke, nakon velikih protesta parohijana i sada je njujorška parohija pod njegovim nadzorom. Mnogo vremena je patrijarhov odgovor stajao kod Irineja, a ja ga nikada od njega nisam dobio. Tek kada sam se, po treći put, obratio patrijarhu, njegov sekretar mi je poslao kopiju blagoslova. Sa tim dokumentom otišao sam u crkvu Svetog Save i služio svetu liturgiju u nedelju 24. jula 2024. g.
Međutim, već sutradan usledilo je novo iznenađenje, kada ga je telefonom pozvao otac Živojin…
– Rekao mi je da ga je zvao Velibor Džomić iz Patrijaršije i saopštio mu da je patrijarh Porfirije povukao svoj blagoslov, i da ja ne mogu da služim u Njujorku. Čak ni da ulazim u tu crkvu! Pišem ponovo patrijarhu, na šta ne dobijam nikakav odgovor. Tek na treći email, patrijarhov sekretar mi piše da „patrijarh nije povukao svoj blagoslov, ali Vi treba da razmislite o svom ponašanju!“
-Tada mi je i konačno postalo jasno da je ovo sada neka „nova“ Crkva. Da to nije ona Crkva u kojoj sam kršten, u kojoj sam se školovao i službovao 20 godina. Naročito ne ona Crkva koja se drži Svetog Pisma, hrišćanske ljubavi i empatije, svetootačke tradicije i hrišćanskih vrlina. I da ja nisam jedini primjer da se u ovoj „novoj“ crkvi dešavaju sve čudnije i nenormalnije stvari…
Na naše pitanje šta misli da je razlog svemu što mu se izdešavalo, on odgovara:
-Mislim da me je trebalo ukloniti sa mjesta na kojem će se vršiti ozbiljne finansijske malverzacije. Naročito sa čovekom koji se zove Don Živković, vladikinim prijateljem još iz Australije. Čak i sudskom tužbom protiv patrijarha, koja je pokušana da se zataška. Postavljao sam veoma nezgodna pitanja dok sam bio na mjestu gdje bih mogao da vidim i čujem i više nego što sam imao priliku. Ko i malo prati stanje u njujorškoj parohiji, zna o čemu govorim.
– Na kraju cele te epopeje, osećam se kao da sam dušom i srcem daleko od svega toga. I da to što oni rade ne doživljavam kao Crkvu Hristovu. Za mene je Crkva Božija ono što sam još u djetinjstvu o njoj naučio. Što sam učio od nekih starih sveštenika i vladika-svetitelja. Iz nekog vremena kada se, ako treba, i život davao za vjeru i Crkvu Hristovu. I da, u ovoj „novoj“, ne vidim svoje mjesto, završava svoju ispovest otac Vladislav Radujković.
Redakcija Serbian Times naglašava da već više od dva meseca pokušava da čuje i drugu stranu u ovom sukobu, da dobije odgovore od vladike istočnoameričkog Irineja i nadležnih u Eparhiji, ali odgovora, iako nam je svojevremeno obećan, još uvek nema.
Piše: Antonije Kovačević Foto: privatna arhiva
PROČITAJTE JOŠ:
NAPETOSTI IZMEĐU VELIKIH SILA: Rusija traži hitnu sednicu SB UN zbog situacije u Venecueli!
VUČIĆ: Junaci iz Ćacilenda su sačuvali državu i odbranili je kriminalaca!