Connect with us

Istorija

HRVATI POTPUNO POLUDELI: Prisvajaju Kosovsku bitku, tvrde da su Srbi bili njihovi vazali, a Obilić hrvatski junak!

Published

on

Često se dogodi da se u domaćim medijima pojavi vest o pokušajima Hrvatske ili Hrvata da svojataju slavne Srbe i delove srpske istorije i predstavljaju kao svoje. Poslednji primer toga je tekst objavljen na zvaničnoj stranici takozvane Hrvatske pravoslavne crkve (HPC).

U tekstu pod naslovom “Hrvatske kosovske bitke”, HPC tvrdi kako su Кosovsku bitku 1389. godine vodili “hrvatski krstaši”, kao i da je “hrvatska vojska”, u kojoj je bilo i “srpskih vazala”, pod vođstvom “kralja Tvrtka” redovno tukla brojniju tursku vojsku pod komandom sultana Murata.

“Кosovo Polje je oduvek bilo pogodno mesto za masovne srednjovekovne bitke. Na tom području vođeno je najmanje 10 velikih bitaka, od čega tri bitke vojski koje su predvodili hrvatski vojskovođe ili u kojima su ratnici bili uglavnom Hrvati (čuvena bitka kralja Tvrtka protiv Murata I 1389. godine, pohod Janka – Janoša Hunjadija iz Sibiua 1448. protiv Murata II i 1831. u pohodu Husein kapetana Gradaščevića (Zmaja od Bosne) na sultana Mahmuda II.), u kojima je hrvatska vojska redovno tukla veću i bolje opremljenu tursku vojsku (osim u slučaju druge Кosovske bitke, Sibinjanin Janko, zbog izdaje srpskog despota Đerđa Brankovića, zbog čega ga je Janko kasnije strogo kaznio)”, navodi se u tekstu.

“Jedna od ovih bitaka, na osnovu koje su Srbi vrlo maštovitom iskrivljavanjem činjenica i samo sopstvenim tumačenjem tako iskrivljenih činjenica stvorili svoj nacionalno-integracioni mit, održana je 15. juna 1389. godine. između Hrvata i Turaka. Na hrvatskoj strani bila je vojska kraljeva Raške, Bosne, Dalmacije, Hrvatske i Primorja Stipana Tvrtka I. Кotromanića (potomak značajne hrvatske porodice Šubića) predvođena vojvodom Hrvatske i Dalmacije Vladkom Vukovićem (moguće Hrvoje Vukčić). Hrvatinić), hrvatski krstaški vitezovi Ivanovci pod vođstvom vranskog priora, hrvatsko-slavonsko-dalmatinskog bana Ivana od Palizne i jedinice mačvanskog bana Ivana od Hrvata (Ivanis Horvat), kao i albanske i srpske čete g. Tvrtkovi vazali (uključujući četu srpskog kneza Lazara) i manji broj međunarodnih snaga – Grka, Mađara, Moldavaca, Poljaka i Čeha, ukupno 40.000 do 70.000 vojnika. Tursku vojsku predvodili su sultan Murat I i njegovi sinovi Bajazit i Jakub. Na strani Turaka bilo je ukupno oko 60.000 do 140.000 vojnika. Sam sultan i njegov sin Jakov (prema nekim pričama oba sina) su poginuli tokom bitke. Jedan deo Srba i srpskog plemstva nisu bili hrvatski vazali, ali su bili u vazalnom odnosu prema Turcima, pa su ratovali na turskoj strani. Hrvatska vojska je profesionalno i rutinski izvela bitku, desetkovala turske snage i odnela veliku pobedu”, dodaje se.

Takođe, HPC u tekstu tvrdi i da je Miloš Obilić, zapravo nosio ime Nikola i da je izdanak “hrvatske porodice Kobilić”.

“Hrvatski prekaljeni vitez Nikola (Miloš) iz porodice Кobilića iz okoline Turopolja, Ivanovac, u borbi sa svojih dvanaest iskusnih i uvežbanih vitezova prišao je sultanu dovoljno blizu da ga ubije – ‘…probodeći neprijateljske čete i svezane kamile, otvorio put do Muratovog šatora stigao. Rušeći mačem niz grlo i krilo, junački je ubio osmanskog sultana Murata I’”, piše HPC.

Niz svojatanja se nastavlja i pričom o zvonima na Bogorodičinoj crkvi u Parizu.

“Po prijemu vesti o ovoj velikoj hrvatskoj pobedi nad Osmanlijama na Кosovu polju, koju je hrišćanskoj Evropi preneo bosanski kralj Tvrtko, u Parizu su zazvonila zvona Gospine crkve u čast velike pobede hrišćanske vojske nad Turcima”, nabodi se u tekstu.

Prema ovoj neobičnoj verziji istorije, knez Lazar bio je zapravo vazal “hrvatskog kralja Tvrtka”, dok su se Srbi u stvari borili protiv htišćanske Evrope:

“U ovoj nesumnjivo velikoj i veličanstvenoj, ali nažalost ne odlučujućoj bojnoj pobjedi hrvatske hrišćanske vojske i njenih vazala protiv Turaka, na hrvatskoj strani borio se Tvrtkov vazal knez Lazar Hrebljanović, pod hrvatskom komandom, ali je ključna činjenica da je značajan dio god. Srpski velikaši su bili turski vazali, pa ih je bilo mnogo na turskoj strani. Izvesno je da su se srpske snage na hrvatskoj strani i one na drugoj strani, turske, direktno suočile u žestokoj borbi, strasno želeći da svojim sestrama dokažu svoj vazalni status. Pod hrvatskim barjakom junački je stradao četni vazal, srpski knez Lazar Hrebljanović, na koji se Srbi s pravom ponose. Srpsko plemstvo i vojska koja se borila na turskoj strani dele sudbinu cele turske vojske, odnosno doživljavaju pravi slom. Ovaj težak turski poraz i vojni gubici značajno su oslabili Srbiju i odrazili se na dalji tok njene istorije i Srbija, do tada uglavnom hrvatski, bosanski ili mađarski vazal, pozicionirana kao važan turski vazal i najodaniji turski ratnik na prvoj liniji fronta protiv hrišćana. Evrope, ponajviše protiv Hrvata, Bugara, Grka i Mađara, kao u čuvenim bitkama: u Rovinama 1395., u bici 1396. kod Nikopolja u Bugarskoj gde je najodanija turska nada srpski knez Stefan Lazarević preokrenuo tok bitke godine. u korist Osmanlija, i protiv hrišćanske Evrope i u bici protiv Mongola kod Ankare („Angora“) 1402.”

Možda i najzanimljiviji detalj teksta jeste tvrdnja da je Velika Britanija odubek bila na strani Srbije!

“Tek 1915. godine, nakon što su Bugari osvojili Srbiju, britanske tajne službe su započele psiho-promotivnu akciju u korist Srbije, izmišljajući izgubljenu srpsku bitku protiv Osmanlija, u kojoj su Srbi krvarili u odbrani Evrope, da bi animirali saveznici u korist Srbije. Naravno, zbog njihovih interesa, koji su se tada poklopili sa srpskim. U ovom falsifikovanom mitu o srpskoj nacionalnoj integraciji, Lazareva herojska pogibija na hrvatskoj strani lukavo je povezana sa katastrofalnim debaklom turskih srpskih vazala na drugoj strani. To je danas uobičajena srpska istorijska imaginacija i inverzija, koju je u svojim delima brutalno opisao otac srpskog naroda Dobrica Ćosić”, zaključuje se u tekstu HPC.

PRATITE NAS I NA INSTAGRAMU:

Izvor: HPC
Foto: Wikimedia Creative Commons

Advertisement