DA SE NE ZABORAVI: Tri i po decenije od „krvavog Uskrsa“ na Plitvicama, dan kada su hrvatski specijalci napali krajiške Srbe!

Sutra se navršava 35 godina od napada hrvatskih specijalaca na krajiške Srbe na Plitvičkim jezerima u kojem je na srpskoj strani poginuo pripadnik Teritorijalne odbrane Rajko Vukadinović (32) iz Korenice.

U sukobu na Plitvicama 31. marta 1991. godine zarobljeno je 17 srpskih teritorijalaca, a događaj poznat kao “krvavi Uskrs” smatra se početkom rata u Hrvatskoj.

Saopštenje dokumentacionog centra „Veritasa“ prenosimo u celosti:

U februaru 1991. Hrvatska donosi odluke o nevaženju saveznih zakona na njenoj teritoriji i o razdruživanju od SFRJ, a nakon toga i Srpska autonomna oblast (SAO) Krajina donosi „Rezoluciju o razdruživanju od RH“. Polovinom marta iste godine, JNA traži od Predsedništva SFRJ da se u državi uvede vanredno stanje, što, usled protivljenja predstavnika Hrvatske, BiH i Makedonije, ne prolazi.

U kontekstu takvog stanja, krajiški Srbi su 25. marta organizovali „miting istine“ na Plitvicama sa zahtevom da Nacionalni park „Plitvička jezera“ ostane u sastavu SAO Krajine.

Dva dana kasnije, na ulazima u nacionalni park na jarbolima su istaknute srpske i jugoslovenske zastave. Sledećeg dana, 29. marta, „martićevci“ iz Knina zauzimaju upravne zgrade NP „Plitvička jezera“.

U ranim jutarnjim časovima 31. marta, iz Zagreba je prema Plitvicama, sa nekoliko autobusa, kombija, privatnih vozila i jednim transporterom, krenula kolona od oko 400 hrvatskih specijalaca radi „uvođenja ustavnopravnog poretka na području Nacionalnog parka“.

U tom trenutku u plitvičkim hotelima bilo je oko 400 turista, među kojima i grupa hrvatskih specijalaca, koji su se dan ranije, sa oružjem u koferima, s namerom da „prepadom iznutra“, u koordinaciji sa onima spolja, savladaju krajiške teritorijalce i „martićevce“, pomešali sa turistima.

I Srbi su očekivali napad hrvatskih specijalaca, pa su ih na prilazima Plitvicama iz pravca Slunja sačekali u zasedi i sa barikadama od porušenih stabala na putu. Jutro je bilo maglovito, a sneg do kolena. Puškaranje je započelo ujutru između šest i sedam časova.

Brojčano nadmoćniji hrvatski specijalci, uz pomoć onih kamufliranih u goste, uspeli su da zauzmu hotele i do podneva uspostave kontrolu nad nacionalnim parkom. Dalju eskalaciju sukoba sprečila je JNA, koja se između suprotstavljenih strana postavila kao „tampon zona“.

Na hrvatskoj strani poginuo je „redarstvenik“ Josip Jović (22) iz Aržana kod Makarske, dok ih je dvadesetak ranjeno. Na srpskoj strani poginuo je teritorijalac Rajko Vukadinović (32) iz Korenice, dok ih je 17 zarobljeno, koji su zbog pogibije „redarstvenika“ krvnički prebijani sve do njihove razmene 13. avgusta iste godine.

Hrvatska je poginulog Jovića proglasila za prvu žrtvu „Domovinskog rata“ i svake godine, na vrlo visokom nivou, obeležava godišnjicu njegove pogibije, iako je tadašnji ministar policije Josip Boljkovac više puta javno govorio i u svojoj knjizi „Istina mora izaći van“ zapisao da je obdukcija pokazala da je pogođen metkom iz „tzv. pumparice, jurišne američke automatske puške uvezene iz Singapura, kakvih je imala hrvatska policija“.

Posle ove akcije hrvatska policija je na Plitvicama formirala policijsku stanicu, koja se održala do kraja avgusta te godine, kada je, zbog nemogućnosti funkcionisanja usled kontrole od strane JNA, i rasformirana. Kontrolu nad NP „Plitvička jezera“ preuzele su krajiške vlasti i zadržale je sve do avgusta 1995.

Plitvički događaj se, po mnogim izvorima, uzima kao početak rata u Hrvatskoj devedesetih godina prošlog veka. Tog dana pravoslavni vernici su slavili Cveti, a katolici Uskrs, zbog čega su mediji ovaj događaj i nazvali „krvavi Uskrs“.